Signals for invisible matter from solar - terrestrial observations

Η σύσταση του σκοτεινού σύμπαντος, παρόλες τις υποθέσεις παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της μοντέρνας φυσικής. Σε μικρότερες κλίμακες, υπάρχουν διάφορα ηλιακά φαινόμενα τα οποία η γνωστή φυσική δεν μπορεί να εξηγήσει, όπως το πρόβλημα της θέρμανσης του ηλιακού στέμματος, η προέλευση των ηλιακών κηλίδων, ο μηχανισμός πυροδότησης των ηλιακών εκλάμψεων, αλλά και το ανοιχτό ζήτημα από τη δεκαετία του 1850 σχετικά με τις πλανητικές επιπτώσεις του ενεργού Ήλιου. Σημειωτέον, ο 11-ετής ηλιακός κύκλος παραμένει ένα από τα παλαιότερα ανοικτά ερωτήματα της ηλιακής φυσικής. Ταυτόχρονα, αρκετές επίγειες παρατηρήσεις σχετικά με τη δυναμική γήινη ατμόσφαιρα, όπως ο ιονοσφαιρικός ιονισμός τον Δεκέμβριο, είναι απροσδόκητες στο πλαίσιο της συμβατικής φυσικής. Με βάση την συγκεκριμένη εργασία, η προτεινόμενη κοινή λύση για όλα αυτά τα συμβατικώς ανεξήγητα φαινόμενα βασίζεται σε μια εξωτερική πυροδότηση που προκαλείται από χαμηλής ταχύτητας συστατικά του σκοτεινού τομέα, τα οποία εστιάζονται ή εκτρέπονται βαρυτικά από τον Ήλιο και τους πλανήτες. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να υπάρχουν ρεύματα αόρατης ύλης τα οποία θα πρέπει να αλληλεπιδρούν ισχυρά με την βαρυονική ύλη. Μερικοί ταιριαστοί υποψήφιοι από τον σκοτεινό τομέα περιλαμβάνουν τα Antiquark Nuggets, τα μαγνητικά μονόπολα και τα σκοτεινά φωτόνια. Για την υποστήριξη αυτής της υπόθεσης καθώς και για την ύπαρξη ενός ή περισσότερων ρευμάτων παρέχονται αποδείξεις βασισμένες στην ανάλυση συμπτώσεων μακροχρόνιων αστροφυσικών και πλανητικών βάσεων δεδομένων. Σημειώνεται πως η πλανητική συσχέτιση αποτελεί την βασική υπογραφή. Προβάλλοντας τον χρόνο εμφάνισης των παρατηρησιακών δεδομένων στην τροχιακή θέση των διαφόρων πλανητών, συμπεριλαμβανομένης της Σελήνης, εμφανίζεται μια εντυπωσιακή ομαδοποίηση. Αυτή η στατιστικώς σημαντική έντονη δραστηριότητα σε ορισμένα πλανητικά ηλιοκεντρικά μήκη υποδεικνύει προτιμώμενες κατευθύνσεις στη ροή των υποτιθέμενων ρευμάτων, όπως πιθανώς από το Γαλαξιακό μας κέντρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη ισχυρότερες πλανητικές συσχετίσεις εμφανίζονται όταν συνδυάζεται η βαρυτική επίδραση δύο ή περισσότερων πλανητών. Μερικά από τα αποτελέσματα υποστηρίζονται επίσης από αναλύσεις Fourier. Επιπροσθέτως, η προκύπτουσα στατιστικώς σημαντική περιοδικότητα 27.32 ημερών στις περισσότερες βάσεις δεδομένων, η οποία ταυτίζεται με τον αστρικό μήνα της Σελήνης, ενισχύει τον ισχυρισμό μιας σημαντικής εξω-ηλιακής επιρροής. Τέλος, προτείνεται μια νέα στρατηγική για άμεσες αναζητήσεις Σκοτεινής Ύλης που εστιάζουν σε σκοτεινές ροές. Αυτή η νέα διαδικασία εφαρμόστηκε με επιτυχία στον ανιχνευτή CAST-CAPP στο CERN ο οποίος ψάχνει για αξιόνια Σκοτεινής Ύλης.